Świątynia w Karnaku - Egipt

Zaledwie 3 km od świątyni w Luksorze znajduje się wioska usiana ruinami starożytnych budowli, które wznoszone były w Karnaku na przestrzeni wieków przez kilka egipskich dynastii. Powierzchnia kompleksu podzielona jest na trzy segmenty, z których największy liczy około 30 hektarów. W centralnej części znajduje się świątynia poświęcona bogowi wiatrów i powietrza - Amonowi-Re, którego Egipcjanie przedstawiali jako człowieka w czapce z dwoma piórami. Pierwotnie Amon był bóstwem lokalnym, lecz od XVI wieku p.n.e. władcy Nowego Państwa podnieśli go do rangi narodowego bóstwa Egiptu. Oddawano mu cześć razem z jego małżonką Mut oraz ich synem, bogiem księżyca – Chonsu. Dla całej trójki wznoszono budowle, które zadziwiały nie tylko niezwykłym kunsztem artystycznym, ale przede wszystkim imponującymi jak na tamte czasy rozmiarami. Świątynia Amona-Re w Karnaku jest tak ogromna, iż bez trudu mogłaby pomieścić w sobie paryską katedrę Notre Dame. Jej długość wynosi sto dwa metry, szerokość natomiast pięćdziesiąt metrów. Aby zbudować tak potężną budowlę potrzeba było siły ponad 80 000 osób. Największy wpływ na wygląd świątyni mieli bez wątpienia faraoni, z których wymienić należy przede wszystkim Amenhotepa III, Ramzesa I oraz Seti I i Ramzesa II, którzy kontynuowali prace zdobnicze. Dzięki hojności władców Egiptu świątynia z roku na rok stawała się coraz bardziej okazała i bogatsza. Wstęp do niej oprócz głów państwa mieli tylko kapłani. Przepych widoczny był najbardziej za panowania Hatszepsut – pierwszej kobiety faraona, która słynęła nie tylko z wybitnej urody, ale i skłonności do zbytku. Nie szczędziła więc wydatków na budowę świątyni w Karnaku „rzucając sakiewkami złota tak, jakby to były co najwyżej woreczki zboża.”

Do zespołu sakralnego prowadziły dwie aleje sfinksów z głowami barana. Każda z alei wybudowana została w konkretnym celu. Jedna z nich łączyła się ze świątynią w Luksorze, druga natomiast wiodła do Nilu. Podczas tzw. święta Opet posąg Amona-Re w Karnaku przenoszony był w barce obrzędowej do świątyni w Luksorze, z której wracał następnie drogą wodną.

Frontowy pylon świątyni, który zachował się do dziś liczy 44 metry wysokości i 113 metrów szerokości. Tuż za nim znajduje się Wielki Dziedziniec. Drugi pylon prowadzi do Wielkiej Sali Kolumnowej, której powierzchnia zajmuje mniej więcej 1/3 powierzchni Bazyliki św. Piotra w Rzymie. Niegdyś salę tę przykrywał dach wsparty na 134 kolumnach ustawionych w 16 rzędach. Najwyższe z nich mierzyły nawet 23 metry, a zakończone były kapitelami w kształcie rozwiniętego kwiatu papirusu. Niższe kolumny ustawione były w 14 rzędach. Różnica poziomów między dwoma rodzajami kolumn pozwoliła na zamontowanie okien, przez które wpadało światło dzienne. Niesamowita gra cieni wewnątrz świątyni wywiera na turystach ogromne wrażenie. Budowla w Karnaku posiada w sumie około sześciu pylonów, oddzielających poszczególne części. Za ostatnimi znajduje się jeszcze nie w pełni odsłonięta świątynia bogini Mut, a także świątynia Chonsu i innych czczonych niegdyś przez Egipcjan bogów. Po ogrodach osłaniających budowlę pozostało jedynie wspomnienie, natomiast cały czas w Karnaku podziwiać można święte jezioro długości 120 metrów, przy którym według legendy kapłani odprawiali nocne rytuały. Oprócz pylonów oddzielających poszczególne sale świątyni, a także 134 masywnych kolumn na terenie kompleksu w Karnaku znajduje się jeszcze kilka obelisków wzniesionych na polecenie Hatszepsut oraz faraona Totmesa I. Najwyższy zachowany do dziś obelisk mierzy około 30 metrów wysokości.

Budowla wzniesiona na cześć boga Amona-Re w Karnaku porównywana jest często ze Świątynią Narodzin znajdującą się w Luksorze. Jednak świątynia w Karnaku sprawia wrażenie bardziej tajemniczej. Walory historyczne starożytnej budowli docenione zostały w 1979 roku kiedy to zabytek wpisany został na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.