Luksor - Egipt

Wizyta w Luksorze to druga zaraz po zwiedzaniu Kairu i egipskich piramid najbardziej popularna wycieczka fakultatywna jak oferuje nam Egipt. Kilkugodzinna podróż przez spalone słońcem pustynne tereny może wydawać się męcząca, ale zdecydowanie warta atrakcji czekających na miejscu. Luksor jest niewielkim miastem liczącym około 40 tysięcy mieszkańców. To tutaj bardzo często biorą swój początek rejsy po Nilu. W starożytności Luksor słynął ze swego bogactwa. W IX pieśni “Iliady" Homer określił to miasto mianem “stubramnych Teb”. Luksor zaczął gwałtownie wzrastać i rozwijać się politycznie oraz ekonomicznie w czasie panowania X dynastii. Od tamtego okresu rozpoczął się również kult bogów: Amona, Mutu i Chonsu. Ceremonie odbywające się na ich cześć były zawsze hucznymi uroczystościami, a każde wojenne zwycięstwo uświetniano nowymi, coraz bardziej okazałymi budowlami.

Jedną z takich budowli jest dziś w Luksorze świątynia licząca 260 metrów długości nazywana przez Egipcjan "południowym haremem Amona". Jej budowę rozpoczął Amenhotep III, kontynuował Totmes III, natomiast prace zakończone zostały przez faraona Ramzesa II. Świątynia była niegdyś całkowicie zasypana przez piasek. Wówczas to muzułmanie zbudowali na jej terenie meczet, który do dziś góruje nad tłumem turystów zwiedzających odkopaną świątynię. Powadzi do niej długa na 3 km aleja sfinksów, która niegdyś łączyła świątynię z podobną budowlą znajdującą się w Karnaku. Wejście zdobi ogromny, liczacy 65 metrów wysokości pylon wzniesiony przez Ramzesa II.Wyryte zostały na nim wydarzenia ilustrujące przebieg bitwy, jaką stoczył on z Hetytami w okolicach twierdzy Kadesz ok.1280 r. p.n.e. oraz inskrypcje wysławiające inne, równie bohaterskie czyny władcy. Przed wejściem do świątyni stały niegdyś dwa wysokie na 25 metrów obeliski.Jeden z dwóch obielisków w 1833 roku stał się przedmiotem małej wymiany między władzami Egiptu a rządem Francji. Europejski kraj w zamian za okazały obelisk, który 25 października 1836 roku stanął na placu Zgody w Paryżu przekazał Egiptowi słoneczny zegar. Oprócz obelisków znajdowało się tam niegdyś także sześć posągów Ramzesa, królowej Nefertari oraz oraz ich córki Maritamon w pozycji siedzącej. Do dzisiejszych czasów przetrwały tylko dwa z nich.

Przy wejściu świątyni, tuż przy pylonach stoją kolejne ogromne posągi przedstawiające zasiadającego na tronie faraona. Mają one około piętnastu i pół metra wysokości, a bok kwadratowej podstawy wynosi około jednego metra. Przekroczywszy ogromne pylony wchodzi się na dziedziniec otoczony podwójnym rzędem kolumn, między które wkomponowano posągi Ozyrysa. Dziedziniec ten mieści w sobie niewielką światynię Totmesa III składającą się z kaplic poświęconych bogom wchodzącym w skład triady tebańskiej - Amonowi, Mut i Chonsu. Dziedziniec Ramzesa połączony jest bezpośrednio z dziedzińcem Amenhotepa III. Najbardziej efektownie świątynia wygląda po zmroku, gdy ściany budowli oświetlają dziesiątki świateł. Nietrudno jest ją wówczas zauważyć także ze znajdującego się nieopodal bulwaru, przy którym stoją zacumowane statki pasażerskie...